"LO MEJOR DEL AÑO"

É habitual por estas datas, nestes comezos de novo ano, nos meses de Xaneiro, que os principais medios editoriais nacionais e internacionais (tanto impresos como web) publiquen as súas listas cos mellores discos, libros, cómics, filmes e demais do ano que xa acabou. Tradicionalmente, acostumo a invertir tempo lendo e mirando cada unha destas listas coa única intención de enriquecer o meu punto de vista e de engordar (permítaseme a expresión) os meus coñecementos xerais sobre estes asuntos. Pero o que antes me podía resultar atractivo e ilusionante, agora tornouse un soberano aburrimento. Explícome.

A maioría destes medios que eu reviso non me aportan nada neste senso clasificador. Vouvos poñer algúns exemplos. O 12 é un número bonito ou sexa que imos cos doce mellores discos internacionais de varias publicacións. 

PITCHFORK: 1. "Good Kid, m.A.A.d City" de Kendrick Lamar. 2. "Channel Orange" de Frank Ocean. 3. "The Idler Wheel…" de Fiona Apple. 4. "Lonerism" de Tame Impala. 5. "The Seer" de Swans. 6. "Visions" de Grimes. 7. "Bloom" de Beach House. 8. "Kill For Love" de Chromatics. 9. "The Money Store" de Death Grips. 

10. " Shields" de Grizzly Bear. 11. "Celebration Rock" de Japandroids. 

12. "Allelujah! Don't Bend! Ascend" de Godspeed You! Black Emperor. 

ALLMUSIC: (Só poña xa o nome das bandas no caso de discos que se repiten) 

1. Grimes. 2. Frank Ocean. 3. Fiona Apple. 4. Kendrick Lamar. 5. "Kaleidoscope Dream" de Miguel. 6. "Until The Quiet Comes" de Flying Lotus. 7. "Harmonicraft" de Torche. 8. "Devotion" de Jessie Ware. 9. "Love This Giant" de David Byrne e St. Vincent. 10. "Kiss" de Carly Rae Jepsen. 11. "Breakup Song" de Deerhoof. 12. "3 Pears" de Dwight Yoakam.

ROCKDELUX: 1.Swans. 2.Frank Ocean. 3. "Bisch Bosch" de Scott Walker". 

4. Kendrick Lamar. 5. Beach House. 6. Grimes. 7. Chromatics. 8. "Coexist" de The XX. 9. "Quarantine" de Laurel Halo. 10. Death Grips. 11. "Vers Les Lueurs" de Dominique A. 12. "R.A.P. Music" de Killer Mike.

JENESAISPOP: 1. Beach House. 2. The XX. 3. Frank Ocean. 4. "In Our Heads" de Hot Chip. 5. Fiona Apple. 6. "Words & Music" de Saint Etienne. 7. "Sweet Heart, Sweet Light" de Spiritualized. 8. "Herreros y fatigas" de Klaus & Kinski. 

9. "Gossamer" de Passion Pit. 10. "11 de novembre" de Silvia Pérez Cruz. 11. Tame Impala. 12. Chromatics.

MONDOSONORO: 1. "An Awesome Wave" de Alt J. 2. Swans. 3. Chromatics. 

4. Grizzly Bear. 5. Beach House. 6. The XX. 7. "Tension" de Die Antwoord. 8. "Come Of Age" de The Vaccines. 9. "Django Django" de Django Django. 10. Tame Impala.

DISQUECOOL: 1. Dominique A. 2. Grizzly Bear. 3. Godspeed You! Black Emperor. 4. Swans. 5. Spiritualized. 6. Tame Impala. 7. "Sun" de Cat Power. 8. "Tramp" de Sharon Van Etten. 9. "The Haunted Man" de Bat For Lashes. 10. Passion Pit. 11. "Confess" de Twin Shadow. 12. "Tinieblas, por fin" de The New Raemon.

Como podedes ver, unha coincidencia de referencias enorme… e os que non coinciden nos doce primeiros, fano nos seguintes números da clasificación. É coma se a partires da primeira lista, os redactores tivesen medo de arriscar e puxeran os mesmos para ser igual de "cool people". Ou é que esta xente escoita só ese tipo de música.

Imos ver. Ninguén nega que estes álbumes non sexan discazos, que o son, máis sí é certo que esa unanimidade empobrece moitísimo e dá para chegar á conclusión de que isto non é máis que unha grande farsa na que o resultadismo e a promoción mandan. Tanta historia con deixar de lado a música comercial, tanto postelitismo (que é peor que o elitismo mesmo) do indie, tanto ir de alternativos e resulta que, en realidade, non se vai máis alá, ninguén ten as pelotas suficientes para aportar de verdade, para sumar. Que hai da música clásica, que hai da new wave, da contemporánea, da música africana, asiática, do jazz, dop blues, do spoken word, da música de baile, da desértica, da música de raíces? Ninguén escoita discos diferentes? Imaxino a estes redactores metidos nun bucle que os leva sempre aos mesmos grupos ata que deciden que algún xa lle gusta a demasiada xente e o cambia por outro novo que mole.

Supoño que aqueles que non se deixan levar pola dictadura occidental se estarán rindo destas listas e daqueles que as confeccionan desde os seus ricos recunchos culturais.

Cando o mes pasado comprei a revista Rockdelux e falaba cuns amigos sobre a lectura das listas, un deses amigos, Carlos, díxome algo así como "Joder! Co que che gustan a ti as clasificacións…" E tiña toda a razón. Encántanme. Pero non como simples instrumentos de avaliación, senón como elementos de enriquecemento persoal e colectivo, como momentos de compartimento de información, de comuñón ou non, como rasgos identitarios de coñecemento do "outro", é dicir, como unha forma máis de profundizar nas persoas e así conseguir desenvolverse, xa que é poñendo cousas en común como as persoas medramos intelectualmente. O dos medios xa é outra cousa que non me interesa nada en absoluto.

Merda para este tipo de listas!

Como alternativa e como xeito de tentar aportar algo diferente vou dar vinteún discos (inversamente doce) que persoalmente me gustaron moito deste ano (sen ningún orde). Non me interesa se son os mellores, tampouco teño os coñecementos técnicos musicais para poder discriminalo, pero son algúns que me fliparon.

1. "Believe You Me" de Ombre.

2. "Brillante" de Mi Nave.

3. "Ark" de Halls.

4. "You & Me" de Four Visions.

5. "Patience (After Sebald)" de The Caretacker.

6. "Portico Quartet" de Portico Quartet.

7. "About The Feeling" de Summer Heart.

8. "O deus que devasta mas também cura" de Lucas Santtana.

9. "Primavera" de Tan Frío El Verano.

10. "11 de novembre" de Silvia Pérez Cruz.

11. "Folila" de Amadou & Mariam.

12. "Shy Little Jane Presents: The Dramatic Tales Of Her Animals" de Jane Joyd.

13. "Fin" de John Talabot.

14. "America" de Dan Deacon.

15 "Growing Seeds" de Lust For Youth.

16. "The Keychain Collection" de Gang Colours.

17. "Memória de Peixe" de Memória de Peixe. 

18. "World Music" de Goat.

19. "It Only Happens Once" de Janek Gwizdala.

20. "Nocturne" de Wild Nothing.

21. "Fantasmage" de Fantasmage.

BÁGOAS. CHORAR

"NUNCA DEBEMOS SENTIR VERGOÑA DAS NOSAS BÁGOAS, PORQUE SON A CHUVIA QUE LIMPA O PÓ CEGADOR DA TERRA QUE A VECES CUBRE E MANCILLA O NOSO ENDURECIDO CORAZÓN".

Son palabras de Pip, Mr. Pip, o protagonista da novela de Charles Dickens "Grandes Esperanzas".

A PANXOLIÑA 3.0

Hai unha banda de indietrónica ecléctica chamada Golden Silvers que sorprendeu bastante co seu álbume "True Romance" no 2009. Un dos seus membros, o teclista e vocalista Gwilym Gold, acaba de dar un paso de xigante en canto ao consumo de música do futuro. 

"Tender Metal" é o seu primeiro disco en solitario, co que pisa a lúa, gracias aos devaneos e mutacións ao bestia da realidade e gracias á colaboración do produtor e enxeñeiro de son Lexxx (Arcade Fire, Björk, Crystal Castles ou Wild Beasts). Xuntos sácanse da manga unha idea bestial, "Bronze", unha vía na que o material gravado por cancións ao uso desaparece e queda no seu sitio unha nova e única versión en cada escoita de cada un dos cortes. É dicir, cada escoita é autónoma e diferente, aínda compartindo a súa natureza xenética. É pop experimental en constante modificación que non verá a luz, en ningún caso, en formato físico.

Cada escoita é unha experiencia nova que interactúa co oínte e por ese motivo convírtese, baixo o meu criterio, na panxoliña 3.0 para este Nadal.

"Fleshbreeze" ou "Devotion" son algunhas das cancións que xa teño de balde.

En bronzeformat.com podedes atopalo e deixarvos conquistar polo mañá.

P-P-F

Velas de aire tiradas no fango

deixan selos de identidade,

marcas de sangue porcas por defecto

mandan no día a día dos corpos fumarentos.

Masas cheirentas que todo o afunden.

O tempo pasa ao ritmo dos pensamentos

sen dar apenas oportunidade á verdade

dos que enmudecen ante a sorpresa.

A sorpresa non é máis que a manta dos que cren

que as cousas podían ir ben.

As palabras poden ser balas que firen máis que as de metal.

As persoas poden ser armas que matan sen querer.

COMO FINXIR ATENCIÓN

Nas conversas que mantemos habitualmente é moi importante causar a sensación no interlocutor de que estamos atendendo… máis que nada para que non se sinta só neste mundo tan terrible. Debe parecer que nos interesa moito o que nos conta aínda que se trate das memeces máis grandes que xamais escoitáramos.

Por isto, temos que ter moi presentes toda unha serie de recursos que nos permitirán conectarnos á outra persoa cando, en realidade, estemos pensando en outros asuntos como que facer de cea, se o coche che quedou aberto, as tetas da que tes enfronte ou se o Barça xoga o sábado ou o domingo.

Os asentimentos coa cabeza son xa un clásico. Veña para arriba e para abaixo constantemente! Aínda que é recomendable, de cando en vez, introducir ese lixeiro asentimento, máis ladeado e coas cellas máis enconadas que amosa lixeira dúbida… é como un punto e coma.

Tamén está ben eso de mirar fixamente aos ollos sen moverse e soltar un "joooder!" cada corenta segundos.

Non hai que esquecer ese movemento que indica leve pausa, tirando un case nada da cabeza para atrás e arqueando as cellas… ven a ser como un "non jodas?".

Ademais da cara, as pernas son vitais para o engano e compre ter sempre moi presente ese cruzamento das mesmas que outorgan unha atención desmesurada.

Apoiar a man na queixada crea tamén un efecto similar, á par que denota un interese realmente falso.

Expresións como "bueno…", "xa!", "diossss!" ou "home…" poden sernos de grande axuda acompañadas dos xestos anteriores.

Para non caer no exceso debemos igualmente cortar algunha vez ao falante con cousas normais como un toque no cóbado que avisa de que deixe pasar a alguén, tapar a boca para dicirlle que hai unha tiaza ao lado ou pedir outra ronda.

Non hai que preocuparse por se en algunha ocasión estas estratexias fallan, xa que a persoa coa que falamos estará tan ensimismada que non se decatará… estará pensando nas seguintes frases coas que entolearnos...

LAS PIEDRAS

"Oigo caer las piedras que arrojamos

transparentes como cristal a través de los años. En el valle

vuela la confusión de los actos

del instante, vociferante, de copa

en copa de los árboles, se callan

en un aire más tenue que el presente, se deslizan

como golondrinas desde una cima

a otra de las montañas, hasta

alcanzar las mesetas ulteriores

junto a las fronteras del ser. Allí caen 

todas nuestras acciones

claras como el cristal

no hacia otro fondo

que el de nosotros mismos".

                                          TOMAS TRANSTRÖMER

CEGUEIRA PARCIAL

Unha lúcida (coma sempre!) reflexión de Noam Chomsky reflexa o cinismo do mundo occidental en canto á focalización da atención.

Despois duns bombardeos na cidade de Oklahoma, os estadounidenses en particular e o mundo superdesenvolto en xeral arderon en ira polo que se consideraba un acto atroz de terrorismo. Os titulares dos principais medios estatais dicían: "A cidade de Oklahoma parece Beirut"… e todos veña condear o suceso e deixarse levar pola pena que supoñía. Seguramente foi moi triste pero, acaso, non é máis triste que Beirut tamén parece Beirut? E que Beirut sempre será Beirut?

É algo parecido ao que aconteceu co ataque ás Torres Xemelgas, que quedará fixado na nosa memoria como unha das maiores desastres que vivimos. Onde está o espazo na memoria colectiva para as tremendas masacres que os diferentes gobernos estadounidenses (sen necesidade de entrar en cores políticas) cometen sobre determinadas poboacións musulmanas? É que hai vidas que valen máis que outras?

Só un dato (porque podería dar moitos) que afonda no que digo. Desde a invasión de EEUU a Irak de 2003 ata decembro de 2011, van un total de 162.000 mortos dos cales un 79% eran civís. No 11S morreron 2986. 

Os moi numerosos e graves ataques mortais que sufriron Oriente Medio e América Latina de mans de gobernos estadounidenses para facerse co control económico do planeta son moi próximos ao infinito. Moitas mortes, moitas inxusticias. Para moitos, invisibles… ou esquecibles.