"SOBRESEIMIENTO"

Hoxe quero falar dos xogos de palabras, de facer cousas cunha palabra, de descompoñer e compoñer, de deconstruir para construir, de analizar desde as curiosidades e as coincidencias lingüísticas.

"Sobreseimiento" é unha palabra en castelán, asociada ao campo xudicial e con dobre acepción en función da súa tipoloxía digamos. Se é "libre", fai referencia segundo a RAE, a "que por ser evidente a falta de delito ou a irresponsabilidade do inculpado, pon término ao proceso con efectos análogos aos da sentencia absolutoria". Se é "provisional" quere dicir "que por deficiencia de probas paraliza a causa".

"Sobreseimiento", Que medo me dá esta palabra! E que preto estamos de oíla, me temo, en canto ao caso Bárcenas e aos seus amigos do PP. Se isto sucede será outro exemplo máis de ineficacia do sistema xurídico deste país… e xa van unhas cantas…

Co descarado avance das desigualdades sociais, políticas, culturais e económicas que a dereita neoliberal propugna desde os seus sillóns de pel, non fai falta máis que unha pinga extra de merda para afundirnos de todo… e neste caso concreto non falamos dunha pinga exactamente, máis ben dun chubasco de merda.

Imos agora pararnos na propia palabra. "SOBRESEIMIENTO". Fixástedesvos o que sae se a descompoñemos en función dos termos con significado que temos dentro dela? Ben. Mans á obra. "Sobre-se-i-miento". 

"Sobre". Eses obxetos de papel para gardar documentos, diñeiro ou informacións postais. Non debería ser necesario que vos contase a relevancia dos sobres neste caso de corrupción, verdade?

"Sé". Presente de Indicativo do verbo "saber", é dicir, coñecer algo. Alguén, con un dedo e medio de sentido común, ten algunha dúbida de que os dirixentes PPopulares estaban enterados do asunto e polo tanto "sabían"?

"I". Letra latina que pasamos ao seu modo grego e convertímola na conxunxión "y".

"Miento". Presente de Indicativo do verbo "mentir", que ven a significar dicir o contrario do que se sabe, cre ou pensa. Máis probado non pode estar o feito de que estamos gobernados por mentireiros sen vergoña.

Curioso, verdade?

AIRES FRANCOS

As palabras mudas 

aceleran o paso

pola herba núa,

os ventos faciais choran

imaxes enferruxadas

sen un sentido noble.

Non queren caer do ceo

mentres voen os paxaros.

Non queren pensar

nos anos que escapan.

Non queren deixarse

vencer polo medo das tolemias.

Non queren moverse,

non queren.

Berra a trompeta de Christian Scott

por paisaxes soltas.

Augaventochuvia.

Terramarlúa.

Dianoitemorte. 

CONTRASTES BASEADOS EN FEITOS REAIS

Era unha mañá de sábado. Fai anos. En Foz. Rebuscaba entre as revistas da miña libraría habitual. Algo de música. Ao meu lado, un veciño coñecido da vila que non teño a intención de nomear, olleaba a prensa deportiva. Collín finalmente aquela que traía na portada a Yo La Tengo e que viña acompañada dun disco bastante chulo dun selo canadiense. O señor, abriu o Marca pola parte central e fixo o mesmo co Sport pero pousándoo sobre o outro aberto. Logo, pechou e dobrou á metade. Fomos xuntos a onde a dependenta. Dinlle a revista e paguei os meus 5 euros e dez céntimos. El dixo: "Cóbrame o Marca nena!". Non lembro o prezo do seu "xornal". Dúas informacións deportivas (antagónicas, por certo) polo prezo de un. Un tipo listo, pensarán algúns. Un cutre, penso eu. Roubar por pouco máis dun euro! Emporcallarse barato! Enfangarse por merda e media. O PRINCIPIO DOS MALES.

Estes días saía publicado nos medios de comunicación unha información que fai manter a esperanza no ser humano. Un "sin teito" estadounidense de Kansas City, chamado Billy Ray Harris (sería convinte que este nome soase moi alto… non sei a que agardan para poñerlle o seu nome a unha rúa da cidade…), devolveulle un anel de moito valor a unha señora despois de que a xoia caera no sombreiro do indixente por erro. Foi uns días despois cando a señora volveu ao lugar e o bo home alí estaba agardando a vela para entregarllo. Moi agradecida, ela e o seu cónxuxe fixeron unha colleita e benéfica e en dez días tiñan xa reunidos 140000 dólares de seis mil donantes diferentes. Harris declarou que estaba moi contento coa súa nova situación pero que sentía que non o merecía. "Non entendo que mundo é este no que, por facer o correcto, se sorprendan e te premien". UN EXEMPLO A SEGUIR.

RECUPERAR O MUNDO

"IF YOU ONLY READ THE BOOKS THAT EVERYONE ELSE IS READING, YOU CAN ONLY THINK WHAT EVERYTHING ELSE IS THINKING". Haruki Murakami.

Con esta acertada e reflexiva cita quero constatar a importancia maior de ler, de deixar pasar os ollos polas follas que cada un elixa. Sorpréndeme como algunhas persoas abandoan (ou nunca practicaron) este hábito. Precisamente, isto é o que  os rexímenes totalitarios e algúns que outros gobernos actuais buscan, alienar aos seus pobos, quitarlles o acceso á cultura. Supoño que vos soa a queima de libros dos nazis… ou a importancia da crecente manipulación das televisións…

O ser humano vaise convertindo nun parasito controlado polo marketing, con nula capacidade e vontade crítica.

É NECESARIO RECUPERAR O MUNDO.

OS VÉRTICES DO TRIÁNGULO E O MOVEMENTO DA CORTIZA

A algúns pareceralles un título raro, mais cando volo explique entenderédelo moi ben.

Actualmente, existen tres axentes (digamos) que garanten a orde no funcionamento da nosa sociedade. 

Un é a CLASE POLÍTICA (se aínda se lle pode seguir chamando así…), esa mesma que nos está traendo multitude de crebadeiros de cabeza pola súa baixeza intelectual e moral demostradas, cada día, a través de declaracións froito do descoñecemento formal da profesión, das leis vixentes e das esixencias, así como pola aparición de incesantes casos de corrupción. O goberno do país, PartidoPopular, encóntrase metido nunha vergoñenta mafia de financiación ilegal de partido que pretende agochar coa fórmula do "e ti máis!" que non funciona. Resulta curioso como, cando o malo lle toca á dereita, o mal é de todos, mentres que cada lle toca á esquerda, a dereita queda intacta con ese rollo da honestidade burguesa. Casos indignos hainos en varios partidos pero, todo sexa dito de paso, non en igual medida e, desde logo, non co mesmo castigo por parte dos seus votantes. Con todo, a miña postura é a da renovación de persoas e a da aposta pola honestidade, pola alteza moral e pola lucidez mental, xa que a negación total e absoluta dos políticos e o seu tratamento como orixe de todos os males leva a ideas prepolíticas que non comparto e que van en contra dun progreso xusto e igualitario.

Outro axente son os MEDIOS DE COMUNICACIÓN como os xornais, a radio e a televisión que, a pesares de ser cada vez menos plurais e de responderen a certos intereses (de todo tipo) non escritos (ou sí!), desenvolven un labor fundamental no coñecemento da realidade e da verdade por parte do pobo. Son fundamentalmente El País e El Mundo quenes se están encargando de poñer os puntos sobre as íes e, paralelamente, cadeas televisivas como La Sexta ou Cuatro (que foi da defunta RTVE?) ou emisoras radiofónicas como a SER ou ONDA CERO únense no veraz coidado e transmisión da información.

O terceiro son as REDES SOCIAIS que, constitúen un algo novedoso con respecto a outras crises anteriores pola súa inmediatez e capacidade de mobilización. Facebook, Twitter, diversos blogues ou determinadas plataformas e movementos reivindicativos (por medio da Internet) poñen en cuestión a diario o transcurso das nosas vidas denunciando e valorando cada acontecemento relevante. Gracias a elas, podo afirmar que as manifestacións son máis abundantes e habituais (aspecto no que aínda queda moito por mellorar…), que determinadas leis ou propostas de leis inxustas van para atrás ou que outras mellores para a convivencia democrática van para adiante.

Entres estes tres vértices pois, estas tres cordeadas, nos movemos hoxe en día, nun equilibrio non calculado (ou sí!) pero que resulta efectivo e esperanzador.

Nunha metáfora moi lúcida do psicoanalista e psicólogo clínico Manuel Fernández Blanco refléxase á perfección esta situación triangular. Imaxinade unha CORTIZA flotando na auga. Ben, esa cortiza son os feitos, é a realidade sobre estes casos de corrupción, é a verdade. Os políticos, neste caso os do PP (axudados por algúns indecentes e contradictorios medios de comunicación, por certo) afunden esa verdade para tapala, para que non se vexa. E a propia auga, que son uns medios de comunicación responsables e que fan o seu xusto labor, como tamén as redes sociais,fan que a verdade acabe saíndo á luz, ao exterior para que nos a vexamos… iso sí, hai que querer vela… e actuar consecuentemente.

Xa o tedes! Iso son "OS VÉRTICES DO TRIÁNGULO E O MOVEMENTO DA CORTIZA". 

O ASCENSOR SOCIAL

DESIGUALDADE. Todos os días desde o noso nacemento somos testemuñas (algúns parece que non tanto) das tremendas diferencias sociais, económicas, políticas e culturais entre os seres humanos e, lonxe de que esta situación se reduza (ou elimine, mellor), vemos como aumenta ata límites que fan colidir aos máis desfavorecidos co xénero animal.

Mentres uns rebuscan nos contedores de lixo restos de alimentos, outros pagan tres mil euros por unha botella de viño. Mentres uns ven coma a auga dos charcos penetra polos buratos dos seus gastados zapatos, outros gastan catro mil euros en confetti nun aniversario. Mentres uns viven debaixo de pontes, outros habitan casas nas que collerían exércitos. Mentres uns beben auga contaminada, outros abren o grifo sen pensar no que se desperdicia. Mentres uns traballan sen levantar cabeza, outros explotan aos seus escravos. Mentres uns viven en condicións infrahumanas, outros báñanse en excesos.

Esta serie de "mentres uns…, outros…" podería extenderse ata encher mil folios que saen da tala indiscriminada duns árbores que, desde fai moito tempo, invadiron o espazo das especies autóctonas.

Que nos queda entón? Pois o único mecanismo para eliminar estas diferenzas é a ESCOLA PÚBLICA, ese garante, ese dereito, esa forza, esa inversión de futuro, unha idea creada para que todos gozemos de oportunidades de calidade sen atender aos nosos orixes de calquer tipo. Unha escola entendida como ASCENSOR SOCIAL, onde ninguén vexa mermada as súas capacidades, onde todos xoguemos baixo as mesmas normas, unha plataforma que sirva para facer visible o talento e non o diñeiro, o valor humano e non o poder.

ESCOLA PÚBLICA ➜ ASCENSOR SOCIAL ⇔ IGUALDADE.  

PEDRADAS

"Si la sociedad española se creyera que esto es verdad, se indignaría. Pero los indignados somos el PP". (María Dolores de Cospedal).

“Nadie del PP ha tenido que ver con la trama de corrupción”. (Resposta de Rajoy, arropado por todo o partido, horas desoís de estalar o caso coas detención de Correa e Crespo).

“Desmiento de plano la información aparecida hoy”. (Resposta de Francisco Camps á publicación de que recibirá traxes regalados).

“Nadie podrá probar que Bárcenas no es inocente”. (Rajoy, ao coñecerse a investigación contra o tesoureiro).

“Es un montaje”. (O PP en tropel, ante o informe policial sobre financiación ilegal do PP valenciano).

“Ha quedado acreditado que no existe ninguna trama de financiación ilegal del PP, sino una trama para aprovecharse del PP”. (Rajoy en 2010).

“No me consta”. (Cospedal, sobre os sobresoldos no PP).

“Bárcenas no se ha beneficiado de la amnistía fiscal”. Facenda, Montoro e o PP, todos a unha).

“En el PP nadie ha cobrado sobresueldos”. (Argumentario repetido nos últimos días).

Lembro cando tiña nove anos. Uns amigos e máis eu, estivéramos fumando unha semana enteira un cartón de Coronas nunha palleira do barrio. Veña caladas e caladas, veña mareos e mareos. Un día escapando do dono da palleira, atopeime coa miña irmá, maior ca min, que debeu percibir o cheiro. Levoume á casa e púxome diante do meu pai. "Que pasa? A que ules? Fumaches?" - me preguntou. "Non!" - contestei. "Bótame o aliento!" - ordeou. Abrín a boca e deixei sair unha bofarada rancia froito daquel material. Sen darme tempo a máis cousa, levei tal hostia de man aberta na cara (a única) que me quedaron os dentes tremendo na boca. Merecida.

A negación do obvio. Que recurso tan vello… e tan doado de derrubar...