domingo, 26 de enero de 2014

BREVES DESCRICIÓNS DE DETALLES PEQUENOS


1. Deixándose levar por unha imaxe podre de si mesmo, agarrou os collóns envoltos nuns jeans brutos.

2. Suábanlle as mans. O alento rebotáballe na pantalla do móbil e devolvíalle finos bafos de xenebra. Buscou o nome de Elena na E e chamou. Un tono. As cinco da mañá.

3. Tomaba un café e mirou ao lado. O Sol poñíase sobre o mar e non puido evitar fotografar o momento. Abriu Instagram, efecto Valencia e 207 likes.

4. Tres pezas de xeo apóianse estáticas no fondo dun vaso de cristal coa súa aparencia mate. Comeza a correr o líquido polas paredes, lentamente. Aparece o brillo, a flotación e achégase o fin.

5. Abriu o libro e atopouse cunha soa palabra escrita en negro, na soedade dunha folla en branco. "MILES". O apelido inglés? Ou o adverbio?

6. Dáballe volta aos espaguetes sobre o garfo e contra o prato. Atendíalle á tele ao mesmo tempo. Cando achegou o alimento, viu medio segundo antes de metelo na boca, que a ración era demasiado grande.

7. Non aguantou as ganas. Achegouse a unha parede e, deuse conta de que, a pesares da escuridade da noite e da rúa, podía ser visto mexando. A medida que saia o mexo quente, lembrou as veces que dixera en grupo o incívico que era o que estaba facendo.

8. Despediuse achegando a cara para ser bicado pero cos seus beizos agarimando o aire.

9. Bebeu un fondo trago de refresco frío directamente da botella. Aspirou, logo, os restos do seu espeso bigote.

10. Escoitou a sinal de chegada á seguinte parada. Pechou o libro e colocouno sobre as pernas dobradas para que o resto do vagón poidese ver o seu nivel cultural mentres agochaba o desagrado de ler en ruso.

11. As súas ansias por empregar unha nova palabra que aprendera nos coloquios da televisión, levárono a precipitarse: "Mañá non poido quedar. Vou ir a unha entelequia".

12. Desde a cola do súper, cruzou un par de intensas miradas cunha rapaza fermosa que facía a compra en chándal. Pensou en quitarse da fila. Tamén en que a súa muller o esperaba para facer a cea.

13. Desde que acababa a carreira de Fórmula 1 do domingo, só podía pensar na súa xefa berrándolle.

domingo, 19 de enero de 2014

NATURA-PROGRESO



Cidades de cristal,
vilas de cemento
e as aldeas…
un DESERTO.

As árbores choran a ausencia
do home que as observa
e revolve as súas raíces fortes,
subterraneamente,
contra os materiais impostos.

Do ceo cae petróleo.
Un choro negro
que nos agasalla a palabra:
CULPABLE.

Non hai verde, hai gris,
hai fame, hai pena, hai soedade.

Canto tempo imos seguir con isto?
Pechando a mente, 
as fronteiras e os músculos?

Dóelle a alma a quen a ten.
O medo é ignorancia.

En ocasións,
na mirada dun galego,
vexo o desafío de todo un pobo.

domingo, 12 de enero de 2014

CONTACTO CON TACTO. WILLY LA DORADA (VÍA OCOOLISTA MAGAZINE)




Willy La Dorada es un percusionista nacido en Puerto Rico que vive y trabaja en Los Angeles. Líder de la banda (junto a su compatriota Elvis Santiago) Los Corazones, estará el mes que viene en diferentes puntos de nuestra geografía para presentar su último disco "Magic Liberation" (Blue Caldo, 2013). 
Tendremos una excelente oportunidad de experimentar en directo a uno de los revitalizadores del género que popularizó Fela Kuti, un investigador incansable, un músico que modernizó un estilo sabiendo asimilar sus influencias y reinterpretándolas con maestría, el hombre llamado a ser (con tan sólo 29 años) el nuevo Giovanni Hidalgo. 
Desde su apartamento de Venice Beach, nos atiende telefónicamente, algo atareado y con las interrupciones espontáneas de Vanessa, su cachorro yorkshire terrier.


Buenos días… bueno, mejor dicho, buenas noches… ahí son las 22:00h…

Así es, estamos casi en puntos geográficamente opuestos.


Me imagino que acaba usted de terminar una larga jornada de trabajo que, en cambio, yo empiezo.

Bueno… si puede considerarse trabajo lo que hago, supongo que sí, pero no estoy muy seguro. Acabamos de tocar en un local de jazz de la ciudad, el Tito Puente, abriendo la gira norteamericana.


Una gira de veinte días que dará paso a otra europea.

Cierto! Estaremos los próximos días en Seattle, Portland, San Francisco, Santa Fe, Houston, Chicago, Baltimore, Nueva York, Filadelfia, Washington, Boston y otras ciudades para, posteriormente,  cruzar el charco y comenzar en Madrid un paseo por varios lugares españoles.


Zaragoza, Barcelona, Bilbao, Granada o Sevilla son las ciudades que ha elegido Los Corazones para conquistar de nuevo a un público que siempre los acogen con los brazos abiertos.

Serán diez días intensos de una ciudad a otra que todavía no están cerrados del todo. Esta mañana, nuestro agente nos informaba de dos nuevos shows, en este caso en territorio gallego. Estaremos en Pachán Club de Foz y en el Pub Atalaya de Ferreira del Valle del Oro.


Me alegro por el público gallego, desde luego, son dos salas de referencia en el panorama musical del norte peninsular que en plena crisis, sacan fuerzas y buenas intenciones para programar con coherencia.

Totalmente de acuerdo. Nunca hemos tocado en ellas pero nos llegan muy buenas referencias. 


Entrando ya en materia, ¿Que nos vamos a encontrar en "Magic Liberation"?

Pues un disco serio, hecho con mimo, con mucho amor, con conciencia, en donde las percusiones cubanas se mezclan con las nigerianas, donde las guitarras desérticas traen el calor y las trompetas y los saxos aportan ese aire fresco que nos caracteriza. Es un trabajo en el que trabajamos durante tres años en un proceso compostitivo constante y espontáneo y en el que bebimos de diferentes culturas y ritmos.


En mi opinión, es un disco más inquieto que los anteriores, más libre, más abierto si cabe…

No sé, puede ser… es probable que tú te hayas parado a pensar más en el que nosotros mismos…


Quiero decir, que sus colaboraciones personales con Antibalas, Ocote Soul Sounds, The Budos Band o The Dap-Kings pueden hacerle estar en contacto con más talentos creativos…

No cabe duda de que es así pero creo que mi talento siempre ha estado atento al de otros músicos de mi generación y del pasado. Sin ir más lejos, ayer mismo adaptamos temas de Bebo Valdés, Toumani Diabaté o Joe Cuba para nuestros bises.


Muy interesante. A propósito, Conejito Zombie, la banda que iba a acompañarles en su gira española acaba de informar, que por causas indeterminadas no podrán viajar con ustedes.

Nos enteramos hace unos días. Parece ser que el grupo se desmantela a nivel musical para emprender un proyecto de agricultura basado en la recuperación de tierras robadas al pueblo. Digamos que la noticia nos apena pero, por otra parte, nos ayuda a tener fe en el ser humano y su capacidad de trascender más allá de la realización personal. Son un conjunto de personas admirables que merecen todo nuestro respeto.


¿Que les hizo fijarse en ellos para telonearlos siendo una banda de estilo tan diferente?

Creo que fue su bestial directo. No importa demasiado que practiquen un punk-rock violento o un garage salvaje, lo importante es la actitud y su capacidad para sorprender. Son… o eran mejor dicho una referencia en el circuito subunderground español.


¿Tienen ya substitutos?

La verdad es que estamos en ello. Duplo Son nos gustan por su aire mestizo y de fusión. Somos muy fans de La Mala Rodríguez y ya hemos trabajado con ella en otras ocasiones. Os Kentakys están pegando muy fuerte ultimamente… No sabemos, todo está en el aire hasta el último momento.


Nada más entonces, le dejo descansar y hasta pronto.

¡Muy bien! En breve estaremos con ustedes, público español. Esperamos que disfruten con nuestro show. ¡Un abrazo!



domingo, 5 de enero de 2014

2014


E así se cambia de ano, simplemente, pasando a folla dun calendario. Días, semanas, meses, estacións… e nada que nos diferencie doutro animal. O mundo está peor, a raza está peor. Non é pesimismo, é realismo. Todo camiña hacia ningures. Ata a pouco orixinal vida secreta de Walter Mitty parece mellor que a realidade. Non hai esperanza nesta estrada, semellante á de Cormac McCarthy pero en versión 2.0. Que tremendismo! Sí! Mais non quero xirar a cabeza. Hoxe non. Nin nunca. Non é doado ser feliz cando un se eleva un par de metros do cilindro persoal e mira arredor. 

Non me gusta a moderación, nin as boas formas. Non é o momento. En "Feminismos", de Olga Castro e María Reimóndez, lin "O radicalismo de hoxe é o sentido común de mañá". Non digo máis.

domingo, 29 de diciembre de 2013

"INDIFFERENCE"




Pearl Jam. A banda que máis me gusta. Eddie Vedder, Jeff Ament, Mike McCrady, Stone Gossard e Matt Cameron.
O romance comezou no instituto, en 3º de BUP, cando, non lembro como nin por medio de quen, caeu nas miñas mans unha copia pirata do "Vitalogy" (1994). Eu tiña dezaseis anos e o meu mundo deu unhas cantas voltas. Foi a miña incursión no terreo Seattle, que logo me levaría a Soundgarden, Mudhoney e Alice in Chains. Nunca a Nirvana. Aquel disco, con "Better Man" (a miña favorita), "Spin The Black Circle", "Last Exit", "Nothingman", "Not For You" ou "Corduroy" abriume un camiño que estiven moi gostoso de camiñar. Non pasou moito o tempo e funme facendo co "Vs." (1993), "No Code" (1996), "Ten" (1991), "Yield" (1998)… e así ata ir convertíndome en home con eles.
Estaban ahí, comigo, cando o baloncesto era o que máis me ilusionaba, en Foz, cando facía trasnadas, cando me namorei por primeira vez (e por segunda, terceira…), en Lugo, cando me fun para a universidade, en Coruña, en festas, na intimidade, na miña habitación de Londres, de novo en Lugo, cando aprobei as oposicións, en Carballo, cando comecei a traballar, outra vez en Coruña, e agora en Pontevedra. Sempre. Nunca os abandonei… nin eles a min. Non importa o que chegue, nin o moito que me gusten eses novos descubrimentos, eles serán sempre os meus favoritos. Fidelidade natural, lle chamo.

Ben Harper. Un músico meu. 
Estudaba Psicopedagoxía en Coruña e vivía un momento bastante inquedo. Deixei da gastar diñeiro en sair os xoves universitarios e compraba un par de discos á semana. Facíao na tenda que tiña Discos Gong no Centro Comercial de Los Rosales. Lembro que o camiño de ida e de volta andando (uns vinte minutos cada un), xunto ao tempo que pasaba revolvendo, eran dunha felicidade máxima. Facía sol, era primavera, os días notábanse xa máis longos. Achegábase o momento dos exames finais e as saídas convertíanse en tomas moi necesarias de aire fresco. Debía levar media hora buscando, acostumaba empezar polo final, pola "Z". Parara na "G" e collera o "Bring It On" (1998) de Gomez. Ao chegar á "B" descubrín a Ben Harper e o seu "The Will To Live" (1997). Era unha época na que non se podían probar os discos, ou sexa que só quedaba a intuición e o criterio de clasificación por estilo musical que tivesen na tenda. Tamén o comprei. 
Foi moi emocionante, chegar ao piso, pecharme na habitación e poñelo no meu radio-cd Grundig. A canción "Roses From My Friends" meteuse dentro de min e non volveu a sair. Así comezou outro romance no musical.

Moitos homes teñen esa estúpida fantasía sexual de facer un trío con dúas mulleres (como se non chegase con deixar satisfeita a unha!). Non tiven o pracer de saber o que se sinte en tal asunto, mais sei o que é desfrutar dun trío no plano musical. Pearl Jam, Ben Harper e máis eu. Eles no escenario, eu no sofá. 
"Indifference" é un agasallo persoal que me fixeron eles mesmos. 
A primeira vez que a escoitei (e vin) foi no DVD "Live At The Garden", é dicir, nun concerto desde o Madison Square Garden de New York o 8 de xuño de 2003. Co escenario case a escuras, negro e unhas leves pero tremendamente atmosféricas luces verdes. A voz de Eddie Vedder e a de Ben Harper mesturadas, un algodón manchado co sangue dos sentimentos. Unha batería delicada, un baixo que mece e unha guitarra que aliena. 

Sinxelamente inmellorable.





"i will light the match this mornin', so i won't be alone
watch as she lies silent, for soon light will be gone
i will stand arms outstretched, pretend i'm free to roam
i will make my way, through, one more day in hell...
how much difference does it make
how much difference does it make...
i will hold the candle till it burns up my arm
i'll keep takin' punches until their will grows tired
i will stare the sun down until my eyes go blind
hey i won't change direction, and i won't change my mind
how much difference does it make
how much difference does it make..
how much difference...
i'll swallow poison, until i grow immune
i will scream my lungs out till it fills this room
how much difference
how much difference
how much difference does it make
how much difference does it make…"

domingo, 22 de diciembre de 2013

ANUNCIOS DE SEXO NOS XORNAIS


- "¡CHICA! Rubia agradable. Económico, discreto. Sin prisas. Permanentemente. Salidas".

- "SIGÜEIRO. Novedad, Belleza venezolana, tetoncita, delgada. Exijo máxima discreción".

- "GALLEGA besucona. Recibo maduritos, jubilados. Sin prisas. 20 euros".

- "MÓNICA. 26. Relax. Masajes preliminares. Trato exquisito. Implicada. Discreción".

- "ESPAÑOLA. 38 años. Cuerpo Barbie. Todos servicios. Pechos grandes".

- "SUPERNOVEDAD. Tailandesa. Maravillosa, cachonda, muy complaciente, francés natural. Masajes".

- "EMILIA. Discretísima. Complaciente, fogosa, cariñosa. Exuberante. Cintura violín. Fácil aparcamiento".

- "YESENIA. Madurita, 140 pecho natural. Cuerpazo. Elegancia. Salidas. Permanentemente".

- "FOZ. Chica guapísima. Completísima. Masajes. 2x1. Griego. Sin prisas".

- "ESPAÑOLA exquisito bomboncito, sin tapujos algunos".


Estes son dez anuncios cos que, cada día, vos podedes atopar na sección de "Anuncios por palabras" de La Voz de Galicia. Sempre me pareceron fascinantes! Non sei que é o que máis me gusta deles, se a concisión, se a rebuscada chuvia de epítetos, se o seu poder para representar mentalmente… non sei, en todo caso, Twitter débelle moito a estas "señoritas de compañía" (e non tanto a Félix Fénéon…).

Despois dunha análise superficial chego a varias conclusións:
1. Os do xornal débenlles cobrar por palabra escrita.
2. En Foz, ou se está sufrindo moito a crise ou eso do "2x1"…
3. Sorpredentemente (ou non!) a palabra "exquisito" sae en dous dos exemplos.
4. O de "cuerpo Barbie" indica unha maior obsesión estética da que escribe en comparación co que poida chamala.
5. "Cintura violín" é unha metáfora dun nivel superior.
6. A expresión "sin tapujos algunos" ten unha carga sexual difícil de describir sin derretir as teclas do meu portátil…
7. "Tetoncita" parece o nome dun elemento da táboa periódica.
8. Yesenia é unha contradicción en si mesma. 140 de peito e corpazo? Chamarse Yesenia e ser ao mesmo tempo elegante?


Gustaríame ter encontrado algún anuncio do tipo:
- "Amelia. Pouco máis alta que un vaso de tubo. Ben mantida. Mans de traballar a terra. Caprichosa".

- "Sofía. Rubia con tinte arriba e abaixo. Lencería fina. Champán del bueno".

- "María Cristina. 40 anos. Toda unha vida remando. Suave. Encántame papar merendas".

- "Vanessa. Sincera. Limpa. Un pouco autoritaria. Pallas cósmicas. Non calo nin cun calcetín na boca".

- "Sol. Cú como un bocoi. Sofisticada. Sexo telefónico. Intelixente. Fumo ás agochadas". 

domingo, 15 de diciembre de 2013

TODO BEN ATADIÑO (PASIÑO A PASIÑO)



Non vou falar dos incontables recortes que estamos vivindo nos últimos anos en todos os ámbitos, mellor dito, non me vou poñer a enumeralos. Vou falar, en concreto de dous conxuntos que significan moitas perdas e que ven lamentablemente ligados.

Non fai moito, unhas semanas, oimos falar das intencións do PP de instaurar unha Lei de Seguridade Cidadá, que non é máis que un estrito orde público imposto polo Tea Party "Serrano". É dicir, que os logros acadados por moitos durante a historia en canto a dereitos como a libre expresión ou a manifestación (valores altamente democráticos) serán actividades criminosas dentro de pouco tempo. Limita o dereito a reunión, endurece as penas e as sancións por actos de protesta e desobediencia e facilita a expulsión de inmigrantes en situación irregular. Por se fora pouco, o Consello Europeo deu a voz de alarma e declarou que vai ser unha lei moi problemática, xa que considera que ese tipo de restriccións non son necesarias nunha sociedade democrática como a nosa. O que diga o zampabolos do ministro de interior, Jorge Fernández Díaz, como podedes entender, non é moi relevante. Un home que fala das coitelas de Ceuta e Melilla como instrumentos que causan "feridas leves e superficiais" e que son "un elemento de disuasión non agresivo" non merece máis que douscentos roces desas coitelas na súa bolsa escrotal.

Ben, pois agora chega outra proposta destes amantes das liberdades PPopulares: A Lei de Seguridade Privada. Os vixiantes de seguridade privada van ter potestade para identificar, rexistrar e deter a cidadáns na vía pública. De risada! 
En principio, e desde un punto de vista meramente estético faime graza. Non poido deixar de imaxinar a esa tropa (con todo o respeto) de Magnums, Perry Masons, Chucks Norris, Steven Seagals de peto con máis poder do que tiñan. O que lles faltaba! Porteiros de discotecas, seguridade de grandes almacéns, de concertos, de congresos… jajajajajajaja
Pero en fin, en realidade é un tema moi serio. Non fai falta ler moito para darse conta de que a seguridade e o control da cidadanía debe estar a cargo do Estado, por moitos e evidentes motivos.
Tres cousas. 
A primeira. Interior afirmou que esta lei "consolidará un sector en pleno auxe". Eu digo que, se está en pleno auxe, deixémolos camiñar sós, que o fan moi ben. Mais en realidade penso que non o está, que este tipo de traballos decrecen debido aos avances tecnolóxicos. Cada vez son menos necesarios. Ou acaso cando os vedes nos diferentes lugares nos que traballan están facendo algo diferente a meter o dedo no fuciño ou a mirarlle as cachas ás que pasan? En realidade, tampouco poderían facer moito máis con esas ap(ac)titudes. 
Segunda. Gustaríame que me explicaran (sin "en diferidos" e cousas desas) que criterios seguen para facer análises de sectores en auxe e en declive á hora de botar mans ás empresas tan surrealistas coma estas. Á seguridade privada sí, ao naval e á minería, por exemplo, non. Curioso… Se lle preguntan a Ana Mato, seguro que se lle ocurre outro sector á alza, os organizadores de aniversarios.
Terceiro. A cultura do medo. En dobre sentido. Por un lado, o medo que queren meter ás persoas para que non se movan e reciban todo como ovellas, convertíndoos en obxectos pasivos, alienados da realidade na que viven. Por outro, o medo que estes políticos conservadores (por ser suave) teñen a posibles respostas sociais da cidadanía ante a criminal merma (ou aniquilación) de dereitos  que está a sufrir. 
En definitiva, unha medida que profundiza no afán privatizador do PP e que non é máis que un interese económico nese pozo sen fondo que é a "porta xiratoria" que enfía cargo público con boísimo posto privado. E outro fin fundamental, o autoritario, a imposición, que non é que lembre, senón que se mete de cheo na época franquista.

Pero nada, o que o di, resulta que é un puto protestón. Non me importa, asumo o rol que me toca. Sempre é mellor iso que ser un "mamacolloadas burguesas" ou un "bragacaída para que me la metes hasta dentro (sin anestesia que ya veo la tele bastante)".