O DIVÁN

A mañá de Thomas foi dura. Moi dura. Polo seu gabinete psicolóxico foron pasando o home que era incapaz de mirar aos ollos mentres falaba, a rapaza que en lugar de pintar as uñas pintaba os dentes, o carniceiro que se deitaba con trozos de carne, o butaneiro tunning, a enfermeira que roubaba xiringas no hospital e o político que só dicía a verdade.

DOMINGO

A: As metáforas non me gustan, tío, ou sexa que fala claro, vale?

B: Mira… non me jodas! Non será que non as entendes?

A: Pero que dices? Sei o que é unha metáfora… e moitas máis cousas.

B: Xa, xa…

A: E logo que pensas? Que sólo acabaches ti a secundaria?

B: Eu non a acabei que me expulsaron, pallaso!

A: Bueno, pois eu sí, e non seguín porque non me saleu dos huevos.

B: Vale ministro…

A: Sei o que é unha metáfora e as frases compuestas e todo eso…

B: Que eminencia! Andas polo Nobel, ou?

A: Es tú máis listo seguro….

B: Algo máis sí creo eu.

A: A ver logo, faime unha metáfora.

B: Non me dá a gana, faina tú.

A: Pois fáigocha cando queira.

B: Veña…

A: Como a ques?

B: Que?

A: Que de que tipo a ques… non oes ben ou que, pailán?

B: Vouche pegar un hostiazo nos dentes…

A: Vas…

B: A ver logo…

A: Ja-món, Mon-ja.

B: Como?

A: Ja-món, Mon-ja.

B: E suponse que eso é unha metáfora?

A: Home, pois claro.

B: Hai que ser pardillo...

A: Ja-món, Mon-ja. Se o dices mui rápido acabas dicindo o mismo.

B: Ai naná!

A: Bueno, pois nada, non é logo, é o que che día a ti a gana…

B: Pero ese é capicúa… non unha metáfora…

A: Capicúa é cos números… por exemplo, 2014… 1420.

B: Hai que ser burro! Sería 2014… 4102!

A: Xusto oh!

B: Eres coma pé de molete…

A: Desde logo, non sei como non te fan fillo predilecto porque es o 

máis listillo que hai na volta.

FLOYD OU O ARTISTA ANTES COÑECIDO COMO "CURRITO DE LA SANTA"

A semana pasada estiven no ano 2019, en Valga, provincia de Pontevedra. Quedei cedo no bar Os Camioneros con Floyd, un antigo toureiro malagueño que tivo que emigrar de Andalucía logo da prohibición das touradas no estado español de 2016. 

Algúns sabedes, que na actualidade, colaboro coa revista Dot Galicia, teño dous blogs, son mestre en Padrón, vivo en Pontevedra e estou leado con Carla Cociña. Na época á que viaxei, en cambio, teño o meu propio fanzine dixital de entrevistas ("Mexa sen pingar"), un blog pechado baixo investigación policial e outro ao que non poido acceder porque esquecín a contrasinal, deixei a docencia en favor do mundo das cooperativas de pementos picantes, mudeime a Herbón, e estou solteiro (Carla foise cun cubano, Ricardo, que montou unha axencia de viaxes en Oleiros).

Aclaracións e contextualizacións a un lado, adéntrovos no tema en cuestión. Quedei con Floyd para unha entrevista que penso incluir na revista no mes de marzo de 2019 (traballo con tempo, xa vedes). Ben, pois este tipo tivo que redefinirse e adaptarse aos tempos. As touradas deixaron de ser arte e tradición e pasaron a considerarse un elemento atroz que viña de serie co unto, co fume de puro e coas camisetas interiores. 

El chegou a ser toda unha estrela nos seus tempos e enchía as mellores prazas do país, das que sempre saía a ombros. O seu éxito coas mulleres era manifesto, polo que non era raro velo nas portadas das extinguidas revistas "¡Hola!" ou "Pronto". Era coñecido como "Currito de la Santa" a nivel profesional e, entre os edredóns, como "White & Decker". 

No futuro, as cousas cambiaron. Esqueceu o seu anterior alias e convertiuse en Floyd, un nome moito máis internacional (porque, claro, as políticas de Feijóo deron os seus froitos e todos falamos inglés con fluidez… iso sí, en castelán empregamos só formas verbais compostas e do galego unicamente lembramos a expresión "manda carallo!"). 

Agora xa non se mide á forza dun touro, senón á do sector empresarial. Viaxa cada día por toda a nosa xeografía como "El torero del moroso". O traxe de luces segue estando ahí pero para un fin diferente. Á cita acudiu cun precioso en tono vermello, con aderezos negros e tan ceñido coma antes. Trae consigo un maletín cunha enorme pegatina amarela na que pon "Paga lo que debes o tiro de capote". Por suposto, trae tamén ese fermoso capote (que agora son máis difíciles de atopar e que, na súa maioría, veñen da China cuns acabados bastante malos). Amósame no seu teléfono móbil videos nos que sae en plena acción. Ao tempo que o vou vendo, vaime contando que non só acude a empresas que non pagan, tamén o contratan para denunciar incumprimentos de convenios, abusos e todo tipo de circunstancias inxustas con quen require os seus servizos. É obvio darse conta de que no seu campo non hai paro, teñen emprego total, pois este tipo de situacións están instauradas. No seu último traballo, o do video, véselle facendo todo tipo de piruetas taurinas. "Abanicando", facendo "arrastres", "codilleando", en "compás", "engallándose", "molinetes", "navarras", "pegoletes", "pintureros"… de todo! 

Dá gusto velo ao seu. Segue habendo arte. É como un baile ancestral, como un canto ao rancio. E, igualmente, segue habendo moito valor. Dime que hai que telos ben postos para enfrontarse aos altos cargos da empresa e admite que, en numerosas ocasións, leva hostias ata no brazalete de identidade (por certo, o carné de identidade pasará á historia e levaremos pulseiras de ouro cun número de quince cifras e un símbolo… a el tocoulle o 000956781344442 cun gladiolo). De feito, ten a cara chea de edemas e fáltanlle as paletas superiores (no seu lugar, leva, provisionalmente, dúas pastillas de chicle Trex). 

Xa para rematar o noso encontro, pregunteille por algúns dos seus actuais compañeiros de profesión, antigos mestres taurinos cos que montou a compañía "O pagas o voy al ruedo". Contesta que están todos os que estaban en primeira liña, Carlos Jiménez "El Piti", "El Frenillo" de Ugarte, "Currito de la Trenca", "El Sacabeira", Julián "La Cabra" Muñoz e ata Ezequiel "Pedo de Puta" Castillo.  

Despídese compartindo comigo o que vai ser o seu seguinte reto. Resulta que na empresa que montaron, tiveron que reducir persoal e comezaron botando a uns chinos que contrataran a media xornada. Débenlles o finiquito e contratárono a el (que á vez é o seu ex-xefe) para que estea actuando na porta da súa propia empresa. En palabras de Floyd, "La vida no es fácil. En ocasiones, uno se encuentra ante la difícil situación de tener que cumplir con un encargo que puede hundirte o verse obligado a perder un cliente que puede abrirte las puertas a un mercado tan poderoso como es el chino".

Sen máis, desexeille sorte, paguei a cervexa de mascar "para dous" e volvín para Herbón ao lombo da miña burra marrón de nome "Webster".

SÉVER OA

Os paxaros cantan rock

cando voan baixo,

e as formigas corren maratóns 

sen zapatillas Nike.

Os homes métense en covas

durante o longo inverno,

e comen o esterco que

deixaron de producir.

As moscas levan pasaxeiros

de lado a lado do océano,

e os monos foden sen parar

ás amas de casa desatendidas.

Os nenos participan en experimentos

que antes dominaban os ratos,

e viven pouco tempo,

como antes en África.

As galiñas fan cola no supermercado,

as sardiñas len aos clásicos e non entenden,

os elefantes expropian as terras dos leóns,

as serpes abren farmacias nos barrios dos ricos,

os centolos comen en restaurantes de luxo,

os porcos poñen gorros de lá e zapatillas All Star,

os patos van ás piscinas dos ximnasios,

os cabalos escoitan a Bach en butacas de deseño,

as mofetas gobernan cada catro anos...

WHITE RUSSIAN

Emulando a El Nota, servinme un intenso White Rusian en vaso ancho e baixo. Fun ao salón, senteime no sofá e encendín a tele. Quedei fascinado uns segundos coa figura dunha modelo morena que anunciaba unha estúpida máquina de fitness e, logo, din un grolo. Escoitei que alguén me chamaba cun tono de voz esaxeradamente baixo, case imperceptible. Nun primeiro momento pensei que serían voces dalgún veciño. Durante uns segundos pasáronseme palabras que puidesen ser similares foneticamente ao meu nome. "Pose", "Tose", "Cose", "Jode", "Acose"… non sei. Volvín a oir a voz e, sí, dirixíase a min. Non sabía se estaba delirando e decidín beber o resto dun trago e comezar a desvariar de verdade. Cando subín o vaso hacia a boca, vinme entre o líquido, pequeniño, apoiado nun cubo de xeo e coa morena do anuncio a un lado. Pero que estaba pasando? Era todo aquelo real? Parece que sí. De súpeto, un rápido e forte raio de luz disparouse e cando intentaba entender que o rádar da Garda Civil non podía estar no meu salón, aparecín no vaso comigo mesmo e coa tiaza. Que situación máis rara! Non alcanzaba a comprender pero dinme conta de que a batalla mental podía deixala para máis tarde. Apostei por vivir o momento. A moza, Samantha se chamaba, con "th", achegóuseme e quitoume a roupa con suavidade. Ela estaba en bolas. O meu "outro eu" tamén. Parecía decidida a montalo cos dous e eu nunca estivera nun trío por duplicado. Agarroume o membro e díxonos en castelán: "¡Besaos cabrones!". Carallo coa de marras! Non che parecía tan lanzada facendo abdominais! "Que os beseis" - repitiu ansiosa. Era o que me faltaba meterlle a boca a un tipo coma min! Con esa barba! Comezou a mastrubarme e parou. "Si no os dais el lote, no hay premio" - dixo. Pero con que pamplina me viña? Dalle e deixate de lerias muñeca, pensei. Berrei que non cando a miña copia me estaba lanzando os beizos. Fíxenlle a cobra e din coa cabeza na parede de cristal. Samantha enfadouse e deuse a volta. A columna vertebral debuxábaselle sutilmente nas costas ao tempo que o leite con vodka atintado polo Tía María lle escorría dunha forma moi sexy. Sen darme conta, un dos xeos acabou de derretirse e o nivel do líquido subiu. Non facía pé… e, merda! eu non sabía nadar. Fun para o fondo e traguei moito Ruso Blanco. Cada vez que sacaba a cabeza (como podía) para respirar, vía (dobre) ao meu "eu bis" nadando como unha serea. Pero onde aprendera a nadar? Nun curso do concello? E, o máis importante, se ese home era eu mesmo, por que tiña capacidades que eu non tiña? Cando me estaba quedando xa sen folgos, apareceu, de novo, o raio de luz cegador e espertei na cama, deitado e suando. Todo fora un mal soño. Non quedaba outra que repoñerse e voltar á realidade. Erguinme, ducheime e vestinme. Non acostumo almorzar, ou sexa que collín o maletín do traballo e saín da casa. No portal, coincidín co presidente da comunidade. Estrañoume que se vestise esa mañán de toureiro pero non lle din importancia. Chamei o ascensor e nese tempo que subía ao noso andar falamos da cría de coellos en tempos de crise. Abríronse as portas e metímonos. Cando estábamos a piques de chegar ao cero, sacou as bandeiriñas e púxose de puntas nunha postura ridícula. Subiu os brazos e apuntoume coas puntas de ferro. "¡Va toroooo!" me cascou o moi tolo. Pero que touro nin que historias! Non faltou nada para que mas clavara no lombo cando o ascensor viuse inundado pola luz vigorosa. Espertei de novo do pesadelo, mais non estaba en ningunha cama, estaba sobre cristal, no fondo dun vaso, mollado e apoiado no que quedaba dun xeo. Só, como ao principio.

ESPIRITUALIDADE A PORTA FRÍA

Cada vez é menos común, pero segue acontecendo, eso de que che veñan á casa vendendo enciclopedias, alarmas, conexións a internet, sbscripcións a ONG's ou libros do círculo de lectores. Tamén facía tempo que non vía a persoas que viñan co timo relixioso, concretamente desde que naquel estupendo piso de estudantes de Riazor onde vivíamos Manuel, Diego, Bernardo e máis un servidor invitamos a comer a aqueles Testículos de Germán… digo Testigos de Jehová (nin me molesto en ver se se escribe así). Que ensinanzas, que traxes e que peiteados nos traían… un momento… ou eran mormóns? En fin, non lembro, que máis dá se dá igual. Alí tivemos, todo o santo ano (e nunca mellor dito) aquel libro (non sei se lle chaman biblia tamén…). Que preciosidade de pasaxes líamos antes de comer! Que maneira de bendicir os alimentos que na nosa mesa puxera… o diñeiro de nosos pais!  

(Para outro día queda a historia da comercial de R ceando con nós, con karaoke improvisado e interpretación improvisada de papeis ficticios). 

Tiveron que pasar uns cantos anos para que outro relixioso pasara pola miña casa, pola miña actual de Pontevedra. Sentimos o timbre arriba, nada de primeiro o porteiro automático. Pensei que sería alguén pedindo esmola… non! Era un vello que se quedou calado ata que dixemos: "Si?". "Mira… vengo para ver si teneis unos minutos para hablar sobre la familia". Desculpa? - pensei eu. Que clase de broma é esta? Pois debe estar de moda este rollo! "Sobre la familia y la felicidad" - añadiu o educado señor. Díxenlle que non nos interesaba e que moitas gracias (por pura cortesía). Reaccionei rápido (pensando inmediatamente neste relato) e o que sí collimos foi o tríptico que traia nas mans para entregar… sempre pode ser divertido botarlle un vistazo. Efectivamente! Acertei! Cóntovos…

"DISFRUTE DE SU VIDA EN FAMILIA" é o título na primeira folla e "¿Es de veras posible que las familias sean felices? ¿De qué manera?" o que ven seguido. Debaixo das letras, unha foto dunha familia estadounidense, me parece (polo branco-vermello da pel, roupa de supermercado e peiteados). Un prado, pai de pé cun loro na man, ao lado, un fillo sinalando ao loro e sorrindo, sentadas unha nai que mira ao neno e outra filla que acaricia dous cans (e sí, sorprendentemente parecen de palleiro). Só por esta foto xa merece a pena ter collido o folleto. Lembrei ao loro de Jamones (Bar "O Chícaro). 

Abro o documento. "DISFRUTE DE SU VIDA EN FAMILIA" pon e o texto, o párrafo chanta un "¿Conoce familias tan felices y unidas como las que ven en este tratado?". E eu que sei! - pensei. A min tíñanme pintas de capullos (desde o respecto, eh!). Un pouquiño de divorcio, de inseguridade laboral e de nais solteiras. Logo veñen cousas sobre a orixe da familia. Versículos de Mateo, a Génesis… Por fin, a pregunta: "¿Cómo se puede tener éxito?" e a foto dun matrimonio negro cunha nena case bebé (e non caio nesa merda de dicir "de cor"… porque de que cor falamos? nin o tenramente despectivo "negritos") coa súa cesta de mimbre, pelota e oso de peluche incluídos sobre unha toalla encima do céspede. Respostando á pregunta anterior, o seguinte: "Más vale comer verduras con amor, que carne de res con odio" e "Más vale comer pan duro y vivir en paz que tener muchas fiestas y vivir peleando". Xa estamos co puto conto da relixión de ter que elixir. Non entendo nada… e que nunca entendín nada destas cousas… por eso suspendín relixión en 4º de E.X.B. Verduras e amor? Carne e odio? Pero de que estamos falando? Comer pan duro e vivir en paz… que bonito mundo, verdade? Pan duro… mmmmmmm, riquísimo! Muchas fiestas y vivir peleando. Outra vez co rollo de que o desfrute pode relacionarse coas pelexas (pelexas de golpes, me refiro… coas outras pelexas, a veces sí ten que ver o desfrute). 

A continuación, unhas instruccións para ser feliz en familia. "Esposos: Amen a sus mujeres como a su propio cuerpo" (frase dun tal Efesios). Fala de apreciar opinións, de escoitar, de ser tenro, comprensivo e de infundir seguridade. Ben, paréceme ben, estou dacordo. Pero aquí faigo eu dúas apreciacións. Primeira con respecto á frase anterior do panfleto. Se na sociedade actual, os homes e rapaces non coidan os seus corpos (tabaco, alcol, outras drogas e demáis), teñen que facer o mesmo coas súas mulleres? E segunda, xa se ve como as relixións coidan ás súas mulleres, verdade? A súa postura iguala mogollón! 

Máis. "Esposas: Tengan profundo respeto a sus esposos" (outra vez Efesios). Moi ben… xa sabemos… respeto… calar se che poñen os cornos, se che berran. E segue "…la mujer es una ayudante, como complemento de él…" Ahí estamos! Di "¿Se da cuenta usted de lo beneficioso que es para la vida familiar que la esposa muestre respeto a su esposo apoyando sus decisiones y colaborando con él en alcanzar las metas familiares?" Eso é! Colaborar, apoiar as SÚAS decisións… nada de que a muller se realice, nada de que sexa a puta xefa do núcleo.

Outra. "Cónyuges: Mantengan la fidelidad de las relaciones entre esposos" (os Hebreos neste caso). Vale! Pero imos ver… se a maioría das relacións comezan con infidelidades ao anterior. 

E "Padres: Entrenen a sus hijos conforme al camino para ellos". Eu aquí volvo a non enterarme. Que quere dicir esto? É un entrenamiento? Pois vale!

"Hijos: Hijos, sean obedientes a sus padres en unión con el Señor" (e veña Efesios). En unión con quen? Quen é ese Señor con maiúscula? O que me timbrou? Eu xa fun obediente, case sempre, e cando non o fun, fixen ben en non selo… o meu criterio era mellor.

E pasamos á última páxina, a contraportada, na que se aclara en letra moi pequeniña "A menos que se indique lo contrario, todas las citas de la Biblia se hacen de la Traducción del Nuevo Mundo de las Santas Escrituras". Ah, vale! Guai! Xenial! Pois merda pa Traducción esa! Eso sí! Outra foto máis. Tócalle aos chinos. Un gordo de cabeza enorme e a súa filla que, desde o cabaliño lle agarra os papos. Que raro! E aquí onde vai a muller?

Acabouse… e por suposto sen mención ningunha a outros tipos de núcleos familiares… non agardaba menos! Uno, único y para siempre! Toma logo!

Que documento! Que sabiduría! Un panfleto entre a relixiosidade machista-light e os anuncios de multietnia de Benetton.

E digo eu… non lle sería mellor ao vello irse para o Rosalar bailar unhas pezas? E quen di o Rosalar di o Petit Mon Amour ou o Don Juan. Nada máis. 

RELATO MOI PERO QUE MOI CORTO

Estaban feitos o un para o outro. A ela gustábanlle os homes sinceros, guapos, coas mans grandes, altos, fortes, morenos, alegres, intelixentes, con diñeiro e unha boa posición social. A el, as putas.